Ik moet mijn Nederlands oefenen, dus vanaf nu gaat het hier een mengelmoes van Engels & Nederlands worden. Het is een een tumulteuze tijd. Ik heb het gevoel dat ik erg aan het veranderen ben. Ik probeer mijn emoties beter in banen te leiden, te verklaren en een mooie plek te geven. Ik ben gewoontes, gedachtes en mensen die mij niet inspireren, stimuleren of blij maken, op ‘stil’ te zetten. Ik heb al in weken geen kater gehad, geen drugs meer gebruikt en sinds een weekje ook geen sigaret aangeraakt (ookal zou ik mezelf niet als roker classificeren, ik heb de afgelopen maand flink met mensen mee gerookt). Het voelt een beetje als een afscheid voor mij. Ik ben er ook best een beetje verdrietig om. Waarschijnlijk het meest omdat de persoon van wie ik dacht dat ze een goede vriendin van mij was, mij zo maar kan laten vallen en negeren. Dan probeer ik alles in perspectief te zetten en dat we allemaal waarschijnlijk in een transformatieve fase zitten en haar pad is dat van haar, onze werelden waren eventjes hetzelfde, maar sinds dat ik gekozen voor een wat ‘veiligere’ manier van levensonderhoud en zij juist vol de andere kant opgaat,is het misschien heel vanzelfsprekend dat onze wegen hier scheiden.

Een andere situatie waar ik van merk dat ik mijn gedachtes en gevoelens moet corrigeren is die van MM. Ik weet dat het een no strings situatie is en dat we elkaar niets verschuldigd of verplicht zijn. Dat zou eigenlijk nooit het geval in welke relatie dan ook moeten zijn. Ik merk wel dat het mij wat doet als er niet op een boodschap wordt gereageerd, of totaal niet weet of zeggenschap heb. Ik denk best veel aan hem (of misschien niet echt ‘hem’ maar meer hoe de aanwezigheid van hem, de dingen die we doen, mij doen voelen) en dan denk ik er ook meteen maar bij dat ik dankbaar ben dat ik dit even heb mogen meemaken, dat er iets is aangewakkerd en dat – ookal is de s-ex nog zo leuk en goed, er is nog altijd veel meer te ontdekken in deze wereld, dus dat ik misschien toch iets vaker buiten de deur moet gaan spelen. Ik merk ook wel, dat juist dat gemis aan zeggenschap iets in mij aanwakkert waar ik een kleine kortsluiting van krijg, Ik zie het maar als een andere les die moet leren, dat je mensen of situaties niet kan forceren en dat je ze vrij moet laten en dat ze dan wel weer terugkomen – en zonet, dan waren ze niet voor jou bedoeld en zal er iets anders fantastisch de plek innemen.